13 سال پیش ، در روزهای پر شر و شور 22 سالگی ، هفته ای را ، در دنیایی که "لئونارد کوهن" داشت ، با ترانه "با من برقص تا انتهای عشق" سر کردم...به این امید و دلخوشی ، که روزهای خوب دنیا در راه است ... امروز ، در مورد روزهای خب قضاوتی نمی کنم ... اما مطمئنم دنیای ما دیگر "لئونارد کوهن" ندارد.

مونس شبهای تارم نیستی!
بیقرارم ، بیقرارم نیستی!
آرزویی در دلم غیر از تو نیست
امشب اما ... امشب اما در کنارم نیستی!
درد جانسوزی به جان دارم ولی
ای همه دار و ندارم نیستی!
در کدامین لحظه پنهانی که من
لحظهها را میشمارم ، نیستی!

هجران...چیزی که سه روزه توی گوشمه ...

فهمیده بودم شاید بشود بدون اینکه سقفی بالای سرت باشد دوام بیاوری ، اما نمی توانی بدون آنکه بین درون و بیرونت توازنی برقرار کنی ادامه دهی . ( مون پالاس - پل استر)

برخوردن به این تراک بین 600 گیگ موسیقی هم برای خودش داستانی داشت.برای خودم جالبیش اونجاس که "من دارم به موسیقی گوش میدم که توی فولدری به نام "Metal"جا گرفته" و بی نهایت دارم ازش لذت میبرم:"...و تو صمیمانه ترین آهنگت را برای من به یادگار گذاشته ایمن چونان هیمه ی هیزم آتش تو هستمشکنجه ای زنده اممن آن مه سرگردان میان درختان سپیدارم.. که نه فرو میریزد و نه آب میشود..."

گاهی...
به دیروزم سرک که می کشم
"تنهاییم" را می بینم:
آن گوشه
منتظر
نشسته
و
لبخند می زند.
اگر فراموش کردی
به یادت بیاورم
"تنهاییم"
سهم بزرگی از من است!
(پلاپ- 12 اردیبهشت 1391)